Hejka
Tego maja po raz kolejny byłem na festiwalu animacji w Annecy i napisałem dla zaprzyjaźnionej strony (One of Us.net) serię recenzji filmów które tam widziałem - w języku angielskim rzecz naturalna. Do każdej recenzji poza zwiastunami zostały załączone zwiastuny oraz dodatkowe komentarze recenzenta Scott'a Johnson'a. Chłopaki byli tak fajni, że załączyli też nieco info o innych projektach nad którymi pracuję (nie, nie prosiłem o to) Aż krępująco się czuję,że mój film magisterski widnieje w okolicach zwiastunu geniuszu jakim był "Long way North"... ale niech im będzie ;) Stronę One of us.net samą w sobie polecam, gdyż zawiera tony świetnych podcastów, jajcarskich recenzji i tony świetnych osobowości (po części stanowiących weteranów Świętej Pamieci Spill.com)
Tak czy siak oto linki do artykułów. Mam nadzieję, że zaintrygują, gdyż z wyjątkiem jednego filmu, który pozostawił w moich ustach sporo złego smaku w tym roku seansy festiwalu stanowiły głównie same perełki :
- WPROWADZANKA
- APRIL AND THE EXTRAORDINARY WORLD (znany także jako "Alice and the Extrodinary World" i "April and the Twisted World")
- EXTRAORDINARY TALES (Ostatnia rola Christophera Lee!!!)
- POSSESSED
- THE CASE OF HANNA AND ALICE
- LONG WAY NORTH
To tyle...
Miłej lektury i
Pozdrawiam serdecznie
Maciej Kur
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą animacja. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą animacja. Pokaż wszystkie posty
niedziela, 30 sierpnia 2015
poniedziałek, 29 września 2014
„The Simpson Guy” – Recenzja!!!!!!
Więc oto i nastał. Długo oczekiwany crossover Simpsonów z Family Guyem!
Simpsonów kocham, gdyż to serial który ukształtował nie tylko moje poczucie humoru ale podobnie wpłynął na komediopisarzy w ostatnich paru dekadach. JASNE – nowe odcinki nie są w połowie tak dobre jak stare ale ciągle jest z czego się pośmiać. Dobrym tego przykładem jest ostatni odcinek, gdzie ojciec Krusty’ego umiera (um, spoiler?). Były zabawne momenty, ale była też dawka dosyć wtórnych. Nie będę ich na siłę bronił ale też nie uważam, że scenarzyści powinni na siłę próbować przeskoczyć własną poprzeczkę. Osiągnęli pewien poziom i naprawdę ciężko zrobić coś nowego bez wprowadzenia jakichś drastycznych zmian przez które Simsponowie stali by się zupełnie innym serialem.
Family Guya lubię… w dawkach. To naprawdę kwestia, gdzie trzymam sztamę z Trayem Parkerem i Mattem Stonem autorami South Parku. Family Guy jak chce potrafi być zabawny jak diabli ale większość czasu scenarzyści popisują się ogromnym lenistwem. Zwyczajnie nie popieram metody pisania scenariuszy Setha McFarlena - „Hej, wymyślimy całą masę gagów, a potem sklejmy je na chama w odcinek” zamiast popatrzeć na historię całościowo i dopieścić ją we właściwy sposób i pod względem fabularnym i pod względem samych żartów. I tak, te ciągle przerywniki potrafią być ultra irytujące.

Crossover brzmiał jak fajny pomysł jednak miałem swoje obawy.
Po pierwsze oba seriale pomimo podobnych postaci różnią się jednak formami. Świat w Family Guy’u jest o wiele bardziej „luźny”. Nie tylko logika jest tu często kompletnie wyrzucona za okno, ale moglibyśmy mieć gag, że Peterowi odcinają rękę, ale w kolejnej scenie miałby ją z powrotem. Simpsonowie są jednak ździebko bardziej konsekwentni. Są także w bardziej dobrym smaku. Family Guy jedzie po bandzie (co bywa plusem i minusem) i schodzi swoimi żartami w bardzo ponure terytorium. A ma być to przecież odcinek pokazany z punktu widzenia Family Guya.
Sęk w tym, że nie chcę godziny Petera i jego rodziny robiących żarty o Simpsonach – to mogę obejrzeć sobie w normalnym odcinku ich serialu. Dla mnie aby crossover się udał bohaterowie obu seriali musieliby być prezentowani we właściwy, „godny” sposób. Nie tylko żarty Simpsonów musiałby być typowo Simpsonowe, ale chcę jakąś naprawdę fajną chemię wygraną z kontrastów osobowości bohaterów. Interakcje nie muszą być jakieś mega-odkrywcze, ale niech chociaż oglądając scenę między Homerem, a Peterem mam wrażenie, że jest to coś mogło zajść tylko między tą dwójką, a nie między Homerem i którymkolwiek z ich kumpli.
PRZECHODZĄC DO SAMEGO ODCINKA…
UWAGA : SPOILERYYYYY!!!!!
[biorę notatki oglądając całość po raz drugi stąd rozpiska w punktach]
- Jak to „Family Guy” pierwsze sześć minut spędzamy wątkiem który ma się ni jak do reszty całości. Peter został rysownikiem komiksowym w gazecie. Rozumiem, że nie chcieli przejść od razu do spotkania z Simpsonami by wydawało się to jak każdy inny odcinek ale mogło być to spokojnie minutę-dwie krótsze. I by było jakby wycieli wszystkie zbędne retrospekcje i wstawki. A, tak. To Family Guy. Nie ważne…

- Szósta minuta i czterdzieści sekund odcinka – Griffinowie docierają do „Springfield”. Who-ho! Brain komentuje, że nie mogą powiedzieć w jakim są stanie… Ych! Wiecie? Naprawdę myślałem, że sobie rzygnę jak rok temu oglądałem panel z twórcami Simpsonów i ktoś zapytał „w jakim stanie jest Springfield?” Nie wiem czy ludziom naprawdę nie znudził się ten dowcip czy są może tak tępi, że ciągłe intrygowanie zagadkowością lokalizacji geograficznej tego miasta… JEST ŻARTEM”. Zresztą w serialu motyw o ile pamiętam nie pojawił się już od dawien dawna. Zmierzam do tego, że to mało zabawne.

- Lois mówi, że powinni wpaść tu jeszcze kiedyś, a Brain odpowiada, że wydaje mu się, że to jedno razowa wizyta. Tak, kapujemy, że oglądamy crossover! Nie musicie tego ciągle podkreślać i wytykać!
- Apu pojawia się jako pierwsza znajoma morda. Brzmi ciutek inaczej, ale fakt faktem, postaci ostatnio było mało w Simpsonach więc głos aktora nie jest tym co dawniej…
- …i Peter nazywa go „śmiesznie brzmiącym Clevelandem”. Nie kapuję. W życiu nie maiłem skojarzenia między obiema postaciami. Czy Cleveland i Apu są w czym kolwiek podobni? Czy chodzi o to, że dla Petera każdy o ciemnej skórze z wąsami to Cleveland? Nie… nie kapuję…

- I DO AKCJI WKRACZA HOMER! Podoba mi się scenka którą go wprowadzają eksponując jego osobowość. Jest śmieszna, w bardzo Homerowym stylu plus podoba mi się, że nazywa Griffina „albinosami”. I tak - fajnie zobaczyć te postacie na raz na ekranie!
- A tak! Jest fabuła, że Peterowi ukradli samochód i Homer próbuje mu pomóc. Dostajemy taką sobie scenę, gdzie idą we dwóch na Policję.

- Bart także zostaje wprowadzony zabawną scenką. Stewie podobają się powiedzonka Barta i Brain komentuje, że są na pewno popularniejsze niż te Stewie’ego… Och, do cholery! Czy tylko to będzie robił? Wyliczał wszystkie oczywiste żarty?
- Stewie robi się natychmiastowo zafascynowany wszystkim co robi Bart… Co jest z lekka naciągnięte ale cóż. Scena gdy dzwonią do Moe jest zabawna jak diabli.

- I tu rodzi się oczywiste pytanie : czemu akurat dali wątek Bart/Stewie, choć bardziej oczywisty byłby Bart/Chris. Odkładając na bok fakt, że Stewie jest popularniejszy wydaje mi się to zwyczajnie ciekawsze. Chris jest tępawy i na tym się jego osobowość kończy. Prawdę wolę jak Crossover próbuje różne kombinacje zamiast ograniczać się do najbardziej oczywistych dopasowań. Czemu tylko Peter/Homer, a nie spróbować Peter/Lisa albo Peter/Marge? Zaszaleć ponad to co oczywiste… Chris dostaje scenkę Maggie i na tym jakakolwiek interakcja z kimkolwiek z rodzinny Simpsonów się kończy.

- Brain z kolei dostaje scenkę z Marge której nie podoba się by pies jadł przy stole, co prowadzi do jego spotkania z Santas Little Helper’em (psem Simpsonów). Wydaje mi się, że każdy kto usłyszał, że będzie ten Crossover z góry wiedział, że będzie taki moment.
- Bob z "Bob Burgera" pojawia się na moment dla żartu… który zaspoilerowali w prawie każdej reklamie tego odcinka. Nieco bezsensu ale cóż.... (i nie, nie będzie screen do każdego punktu)
- Brain i Chris wyprowadzają Santas Little Helper’a który ucieka i gonią go po Springfield, co prowadzi do kilku takich sobie cameosów. Nic szczególnie pomysłowego. Prawdę mówiąc najwięcej sensu by miało gdyby Brain wpadł na Neda Flandersa i doszłoby do nich do wymiany światopoglądowej. Brain to stereotypowy przemądrzały, marudny ateista, Flanders to… Flanders. Wesołkowaty dewota religijny. Niestety aktor Flandersa Harry Shearer był niedostępy.

- Homer i Peter kombinują jak odnaleźć samochód Petera. Pomysł Homera „By odnaleźć samochód musimy myśleć jak samochód” prowadzi do bardzo zabawnej scenki, ale mimo wszystko mam silne wrażenie, że jest to bardziej logika Petera niż Homera. Mam też wrażenie, że twórcą zależało pokazać, że obaj są równi w swojej abstrakcyjnej głupocie, choć nie wiem… wolałbym jakąś grę na kontrastach, ale to co dostajemy jest zabawne.
- Montaż z Homerem i Peterem myjących auta, będąc ubranymi „sexi” jest śmieszny acz przydługi.

- I teraz przejdę może do wątku, który moim zdaniem działa najlepiej… Lisa i Meg. Czemu? Bo po prostu siedzą w pokoju Lisy i rozmawiają. Mamy ładnie wygraną dynamikę wynikającą z różnicy osobowości. Lisa jest pomocna i entuzjastyczna, ale też co jakiś czas wymyka się z niej „zouzowata” strona plus to pedantka, a Meg z kolei jest pesymistyczna, zniechęcona do życia i ma patologiczny światopogląd. Dodatkowo ich wątek jako jedyny podchodzi pod coś co pokazuje jakieś „serce”. Relacja między dziewczętami wypada naturalnie i mógłbym uwierzyć, że mogłyby być przyjaciółkami. Prawdę mówiąc szkoda, że nie rozwinęli tego bardziej.
- Jak się można było spodziewać najmniej mają do robienia Marge i Lois. Szkoda, bo mam wrażenie, że jeśli daliby im więcej czasu mogliby z ich spotkania nieco więcej wyciągnąć. Mamy jeden dowcip o tym, że Marge jest bardziej świętoszkowata z dwójki i tyle. NIE! Poco wykorzystywać tą okazję by jakoś się pobawić tymi dwiema ikonowymi postaciami, skoro możemy pociągnąć wątek, że Brain i Chris zgubili psa Simpsonów ale mimo tego udają, że wszystko jest ok!?

- Samochód znaleziony, więc twórcy postanawiają zwaśnić Homera i Petera. Homerowi nie smakuje ulubione piwo Petera i okazuje się być podróbką Duff. Prowadzi to do procesu o plagiat… i ogólny zamysł nie jest zły. Wytknąć wszystkie zarzuty, że Famiy Guy to podróbka Simpsonów, a Simpsonowie nie są „tak dobrzy jak dawniej” tylko przenieś je na gadkę o markach ulubionych piw bohaterów. Po prostu mam wrażenie, że mogło być to lepiej wygrane.
– Oczywiście twórcz wykorzystują tłum w sądzie by wytknąć jak najwięcej podobieństw między drugoplanowymi postaciami z Simpsonów i Family Guya ile się da. Wypada to chybił-trafił. Żart z Jamesem Woodsem jest zabawny, gdyż zagrał samego siebie w obu serialach.

– Pomysł by Fred Flinstone był sędziom w procesie między Homerem, a Peterem jest zabawny, nawet jeśli to coś co nie ma racji bycia w uniwersum Simpsonów.
– O! Dobrze! Wreszcie jakiś konkretny dialog między Marge, a Lois. Ta pierwsza dowala drugiej, że nie nosi stanika i to by było na tyle.

– Znów – sceny Meg/Lisa są najciekawsze i słodkie, nawet jeśli prześmiewcze.

– Stewie choć ma Barta za idola okazuje się zbyt chory i sadystyczny na gusta chłopca. Odrobinkę przewidywalne ale było z czego się pośmiać.
– Homer chce się pogodzić z Peterem na co ten odpowiada, że „dawniej go uwielbiał i chciał cytować wszystkim swoim znajomym ale teraz znudzili mu się Simpsonowie”. Um… Subtelne. Te meta-nawiązanie byłoby zabawniejsze jakby nie zrobili go wcześniej dziesięć razy w odcinku.

– …i to na co wszyscy czekali! Peter i Homer mają długą epicką walkę, w stylu tej Petera z wielkim kurczakiem, ale rozgrywa się w Springfield więc mamy kilka oczek i znanych lokalizacji dla fanów Simpsonów. Dla mnie najlepszy moment ma miejsce, gdy Homer robi nagle bez powodu głupią minę na co Peter reaguje dzikim rykiem. Wiadomo, że nikt oficjalnie nie wygra ale osobiście kibicuję Homerowi. Jako jedyny w crossoverze wykazał się empatią i dobrą wolą.

- Ach! I Roger z „American Dad” pojawia się praktycznie bez powodu.
– I oczywiście mamy pseudo-wzruszającą scenę, gdzie się godzą. Jeeeej!
– I na dowidzenia mamy krótką scenkę w domu Griffinów, która puentuje się tym, że Stewie komentuje, że dobrze mu bez Barta i płacząc małpuje motyw rozpoczynający każdy odcinek Simpsonów. Prawdę mówiąc liczyłem, że zakończą żartem, że Griffinowie trafiają teraz w „South Parku” czy coś…

Słowa podsumowania? Fajnie. Było z czego się pośmiać ale (choć ciężko nie docenić samego faktu, że to powstało) mogło być ździebko lepiej. Przynajmniej miałem wrażenie, że potraktowano na równi oba seriale i ich style nawet jeśli ewidentnie przeważała Familyguyszczyzna. Odkładając dwa-trzy kwasy na bok, chyba najbardziej mnie gryzł zapychacz w postaci wątku „Brain i Chris szukający psa”, który wydawał się kompletnie oderwany od reszty, podczas, gdy relacja Marge i Lois została potraktowana po macoszemu. Naprawdę zaszaleliby by z kreatywnością i zrobili, że np. Brain zaczyna się dowalać do Marge i Lois robi się zazdrosna... a może Chris zrobiłby się zazdrosny, że Stewie woli Barta jako starszego brata albo coś w tę jotę. A może scena Brain/Lisa? Oboje często pełnią jedynych widzących debilizm pozostałych postaci, ale jednocześnie wychodzą z nich przemądrzali przesadnie liberalni intelektualiści? Tylko mówię - można było to poprowadzić nieco ciekawiej.
Simpsonów kocham, gdyż to serial który ukształtował nie tylko moje poczucie humoru ale podobnie wpłynął na komediopisarzy w ostatnich paru dekadach. JASNE – nowe odcinki nie są w połowie tak dobre jak stare ale ciągle jest z czego się pośmiać. Dobrym tego przykładem jest ostatni odcinek, gdzie ojciec Krusty’ego umiera (um, spoiler?). Były zabawne momenty, ale była też dawka dosyć wtórnych. Nie będę ich na siłę bronił ale też nie uważam, że scenarzyści powinni na siłę próbować przeskoczyć własną poprzeczkę. Osiągnęli pewien poziom i naprawdę ciężko zrobić coś nowego bez wprowadzenia jakichś drastycznych zmian przez które Simsponowie stali by się zupełnie innym serialem.
Family Guya lubię… w dawkach. To naprawdę kwestia, gdzie trzymam sztamę z Trayem Parkerem i Mattem Stonem autorami South Parku. Family Guy jak chce potrafi być zabawny jak diabli ale większość czasu scenarzyści popisują się ogromnym lenistwem. Zwyczajnie nie popieram metody pisania scenariuszy Setha McFarlena - „Hej, wymyślimy całą masę gagów, a potem sklejmy je na chama w odcinek” zamiast popatrzeć na historię całościowo i dopieścić ją we właściwy sposób i pod względem fabularnym i pod względem samych żartów. I tak, te ciągle przerywniki potrafią być ultra irytujące.

Crossover brzmiał jak fajny pomysł jednak miałem swoje obawy.
Po pierwsze oba seriale pomimo podobnych postaci różnią się jednak formami. Świat w Family Guy’u jest o wiele bardziej „luźny”. Nie tylko logika jest tu często kompletnie wyrzucona za okno, ale moglibyśmy mieć gag, że Peterowi odcinają rękę, ale w kolejnej scenie miałby ją z powrotem. Simpsonowie są jednak ździebko bardziej konsekwentni. Są także w bardziej dobrym smaku. Family Guy jedzie po bandzie (co bywa plusem i minusem) i schodzi swoimi żartami w bardzo ponure terytorium. A ma być to przecież odcinek pokazany z punktu widzenia Family Guya.
Sęk w tym, że nie chcę godziny Petera i jego rodziny robiących żarty o Simpsonach – to mogę obejrzeć sobie w normalnym odcinku ich serialu. Dla mnie aby crossover się udał bohaterowie obu seriali musieliby być prezentowani we właściwy, „godny” sposób. Nie tylko żarty Simpsonów musiałby być typowo Simpsonowe, ale chcę jakąś naprawdę fajną chemię wygraną z kontrastów osobowości bohaterów. Interakcje nie muszą być jakieś mega-odkrywcze, ale niech chociaż oglądając scenę między Homerem, a Peterem mam wrażenie, że jest to coś mogło zajść tylko między tą dwójką, a nie między Homerem i którymkolwiek z ich kumpli.
PRZECHODZĄC DO SAMEGO ODCINKA…
UWAGA : SPOILERYYYYY!!!!!
[biorę notatki oglądając całość po raz drugi stąd rozpiska w punktach]
- Jak to „Family Guy” pierwsze sześć minut spędzamy wątkiem który ma się ni jak do reszty całości. Peter został rysownikiem komiksowym w gazecie. Rozumiem, że nie chcieli przejść od razu do spotkania z Simpsonami by wydawało się to jak każdy inny odcinek ale mogło być to spokojnie minutę-dwie krótsze. I by było jakby wycieli wszystkie zbędne retrospekcje i wstawki. A, tak. To Family Guy. Nie ważne…

- Szósta minuta i czterdzieści sekund odcinka – Griffinowie docierają do „Springfield”. Who-ho! Brain komentuje, że nie mogą powiedzieć w jakim są stanie… Ych! Wiecie? Naprawdę myślałem, że sobie rzygnę jak rok temu oglądałem panel z twórcami Simpsonów i ktoś zapytał „w jakim stanie jest Springfield?” Nie wiem czy ludziom naprawdę nie znudził się ten dowcip czy są może tak tępi, że ciągłe intrygowanie zagadkowością lokalizacji geograficznej tego miasta… JEST ŻARTEM”. Zresztą w serialu motyw o ile pamiętam nie pojawił się już od dawien dawna. Zmierzam do tego, że to mało zabawne.

- Lois mówi, że powinni wpaść tu jeszcze kiedyś, a Brain odpowiada, że wydaje mu się, że to jedno razowa wizyta. Tak, kapujemy, że oglądamy crossover! Nie musicie tego ciągle podkreślać i wytykać!
- Apu pojawia się jako pierwsza znajoma morda. Brzmi ciutek inaczej, ale fakt faktem, postaci ostatnio było mało w Simpsonach więc głos aktora nie jest tym co dawniej…
- …i Peter nazywa go „śmiesznie brzmiącym Clevelandem”. Nie kapuję. W życiu nie maiłem skojarzenia między obiema postaciami. Czy Cleveland i Apu są w czym kolwiek podobni? Czy chodzi o to, że dla Petera każdy o ciemnej skórze z wąsami to Cleveland? Nie… nie kapuję…

- I DO AKCJI WKRACZA HOMER! Podoba mi się scenka którą go wprowadzają eksponując jego osobowość. Jest śmieszna, w bardzo Homerowym stylu plus podoba mi się, że nazywa Griffina „albinosami”. I tak - fajnie zobaczyć te postacie na raz na ekranie!
- A tak! Jest fabuła, że Peterowi ukradli samochód i Homer próbuje mu pomóc. Dostajemy taką sobie scenę, gdzie idą we dwóch na Policję.

- Bart także zostaje wprowadzony zabawną scenką. Stewie podobają się powiedzonka Barta i Brain komentuje, że są na pewno popularniejsze niż te Stewie’ego… Och, do cholery! Czy tylko to będzie robił? Wyliczał wszystkie oczywiste żarty?
- Stewie robi się natychmiastowo zafascynowany wszystkim co robi Bart… Co jest z lekka naciągnięte ale cóż. Scena gdy dzwonią do Moe jest zabawna jak diabli.

- I tu rodzi się oczywiste pytanie : czemu akurat dali wątek Bart/Stewie, choć bardziej oczywisty byłby Bart/Chris. Odkładając na bok fakt, że Stewie jest popularniejszy wydaje mi się to zwyczajnie ciekawsze. Chris jest tępawy i na tym się jego osobowość kończy. Prawdę wolę jak Crossover próbuje różne kombinacje zamiast ograniczać się do najbardziej oczywistych dopasowań. Czemu tylko Peter/Homer, a nie spróbować Peter/Lisa albo Peter/Marge? Zaszaleć ponad to co oczywiste… Chris dostaje scenkę Maggie i na tym jakakolwiek interakcja z kimkolwiek z rodzinny Simpsonów się kończy.

- Brain z kolei dostaje scenkę z Marge której nie podoba się by pies jadł przy stole, co prowadzi do jego spotkania z Santas Little Helper’em (psem Simpsonów). Wydaje mi się, że każdy kto usłyszał, że będzie ten Crossover z góry wiedział, że będzie taki moment.
- Bob z "Bob Burgera" pojawia się na moment dla żartu… który zaspoilerowali w prawie każdej reklamie tego odcinka. Nieco bezsensu ale cóż.... (i nie, nie będzie screen do każdego punktu)
- Brain i Chris wyprowadzają Santas Little Helper’a który ucieka i gonią go po Springfield, co prowadzi do kilku takich sobie cameosów. Nic szczególnie pomysłowego. Prawdę mówiąc najwięcej sensu by miało gdyby Brain wpadł na Neda Flandersa i doszłoby do nich do wymiany światopoglądowej. Brain to stereotypowy przemądrzały, marudny ateista, Flanders to… Flanders. Wesołkowaty dewota religijny. Niestety aktor Flandersa Harry Shearer był niedostępy.

- Homer i Peter kombinują jak odnaleźć samochód Petera. Pomysł Homera „By odnaleźć samochód musimy myśleć jak samochód” prowadzi do bardzo zabawnej scenki, ale mimo wszystko mam silne wrażenie, że jest to bardziej logika Petera niż Homera. Mam też wrażenie, że twórcą zależało pokazać, że obaj są równi w swojej abstrakcyjnej głupocie, choć nie wiem… wolałbym jakąś grę na kontrastach, ale to co dostajemy jest zabawne.
- Montaż z Homerem i Peterem myjących auta, będąc ubranymi „sexi” jest śmieszny acz przydługi.

- I teraz przejdę może do wątku, który moim zdaniem działa najlepiej… Lisa i Meg. Czemu? Bo po prostu siedzą w pokoju Lisy i rozmawiają. Mamy ładnie wygraną dynamikę wynikającą z różnicy osobowości. Lisa jest pomocna i entuzjastyczna, ale też co jakiś czas wymyka się z niej „zouzowata” strona plus to pedantka, a Meg z kolei jest pesymistyczna, zniechęcona do życia i ma patologiczny światopogląd. Dodatkowo ich wątek jako jedyny podchodzi pod coś co pokazuje jakieś „serce”. Relacja między dziewczętami wypada naturalnie i mógłbym uwierzyć, że mogłyby być przyjaciółkami. Prawdę mówiąc szkoda, że nie rozwinęli tego bardziej.
- Jak się można było spodziewać najmniej mają do robienia Marge i Lois. Szkoda, bo mam wrażenie, że jeśli daliby im więcej czasu mogliby z ich spotkania nieco więcej wyciągnąć. Mamy jeden dowcip o tym, że Marge jest bardziej świętoszkowata z dwójki i tyle. NIE! Poco wykorzystywać tą okazję by jakoś się pobawić tymi dwiema ikonowymi postaciami, skoro możemy pociągnąć wątek, że Brain i Chris zgubili psa Simpsonów ale mimo tego udają, że wszystko jest ok!?

- Samochód znaleziony, więc twórcy postanawiają zwaśnić Homera i Petera. Homerowi nie smakuje ulubione piwo Petera i okazuje się być podróbką Duff. Prowadzi to do procesu o plagiat… i ogólny zamysł nie jest zły. Wytknąć wszystkie zarzuty, że Famiy Guy to podróbka Simpsonów, a Simpsonowie nie są „tak dobrzy jak dawniej” tylko przenieś je na gadkę o markach ulubionych piw bohaterów. Po prostu mam wrażenie, że mogło być to lepiej wygrane.
– Oczywiście twórcz wykorzystują tłum w sądzie by wytknąć jak najwięcej podobieństw między drugoplanowymi postaciami z Simpsonów i Family Guya ile się da. Wypada to chybił-trafił. Żart z Jamesem Woodsem jest zabawny, gdyż zagrał samego siebie w obu serialach.

– Pomysł by Fred Flinstone był sędziom w procesie między Homerem, a Peterem jest zabawny, nawet jeśli to coś co nie ma racji bycia w uniwersum Simpsonów.
– O! Dobrze! Wreszcie jakiś konkretny dialog między Marge, a Lois. Ta pierwsza dowala drugiej, że nie nosi stanika i to by było na tyle.

– Znów – sceny Meg/Lisa są najciekawsze i słodkie, nawet jeśli prześmiewcze.

– Stewie choć ma Barta za idola okazuje się zbyt chory i sadystyczny na gusta chłopca. Odrobinkę przewidywalne ale było z czego się pośmiać.
– Homer chce się pogodzić z Peterem na co ten odpowiada, że „dawniej go uwielbiał i chciał cytować wszystkim swoim znajomym ale teraz znudzili mu się Simpsonowie”. Um… Subtelne. Te meta-nawiązanie byłoby zabawniejsze jakby nie zrobili go wcześniej dziesięć razy w odcinku.

– …i to na co wszyscy czekali! Peter i Homer mają długą epicką walkę, w stylu tej Petera z wielkim kurczakiem, ale rozgrywa się w Springfield więc mamy kilka oczek i znanych lokalizacji dla fanów Simpsonów. Dla mnie najlepszy moment ma miejsce, gdy Homer robi nagle bez powodu głupią minę na co Peter reaguje dzikim rykiem. Wiadomo, że nikt oficjalnie nie wygra ale osobiście kibicuję Homerowi. Jako jedyny w crossoverze wykazał się empatią i dobrą wolą.

- Ach! I Roger z „American Dad” pojawia się praktycznie bez powodu.
– I oczywiście mamy pseudo-wzruszającą scenę, gdzie się godzą. Jeeeej!
– I na dowidzenia mamy krótką scenkę w domu Griffinów, która puentuje się tym, że Stewie komentuje, że dobrze mu bez Barta i płacząc małpuje motyw rozpoczynający każdy odcinek Simpsonów. Prawdę mówiąc liczyłem, że zakończą żartem, że Griffinowie trafiają teraz w „South Parku” czy coś…

Słowa podsumowania? Fajnie. Było z czego się pośmiać ale (choć ciężko nie docenić samego faktu, że to powstało) mogło być ździebko lepiej. Przynajmniej miałem wrażenie, że potraktowano na równi oba seriale i ich style nawet jeśli ewidentnie przeważała Familyguyszczyzna. Odkładając dwa-trzy kwasy na bok, chyba najbardziej mnie gryzł zapychacz w postaci wątku „Brain i Chris szukający psa”, który wydawał się kompletnie oderwany od reszty, podczas, gdy relacja Marge i Lois została potraktowana po macoszemu. Naprawdę zaszaleliby by z kreatywnością i zrobili, że np. Brain zaczyna się dowalać do Marge i Lois robi się zazdrosna... a może Chris zrobiłby się zazdrosny, że Stewie woli Barta jako starszego brata albo coś w tę jotę. A może scena Brain/Lisa? Oboje często pełnią jedynych widzących debilizm pozostałych postaci, ale jednocześnie wychodzą z nich przemądrzali przesadnie liberalni intelektualiści? Tylko mówię - można było to poprowadzić nieco ciekawiej.
Takie 7/10…
Pozdrawiam
Maciej Kur
Pozdrawiam
Maciej Kur
wtorek, 12 sierpnia 2014
TYTUS, ROMEK I A'TOMEK (serial 1989-1990) RECENZJA!
W eseju zamieszczonym w jednej z re-edycji pierwszej księgi "Tytusa, Romka i A'tomka" Papcio
Chmiel… przepraszam. „Profesor T. Alent” pisze :
„(…)Niedawno Telewizja Polska pokazała dwa odcinki filmu animowanego, narysowanego jakoby na podstawie książeczek Papcia Chmiela. Papcio po zobaczeniu na ekranie Tytusa jako złośliwej, dzikiej małpy, Romka i A’tomka jako niesympatycznych brzydali, siebie zaś jako kopniętego staruszka kupił 10 litrów Nesopozaminy – środków uspokajającego… i wyjechał d wód czyi do sanatorium dla nerwowo chorych (…)”
UJ! No pojazd ostry! (w sensie „obrażanie”, nie mylić Nożolotem który A’tom zmontował w zeszły czwartek)
Pomimo negatywnej recenzji autora przyznam, że przeczytałem to będąc chyba jeszcze w podstawówce zostałem zaintrygowany niesłychanie.
"JEST JAKIŚ ANIMOWANY TYTUS!?" (a było to jeszcze nawet przed "Tytusem, Romkiem i A'tomkiem wśród Złodzieji Marzeń" Leszka Gałysza) Śladów po owym serialu (w postaci powtórek) nie było, a ówczesny Internet milczał kompletnie. Miałem jakieś przebłyski z wcześniejszych lat, iż istotnie widziałem w telewizji jakąś krótką animację z udziałem Tytusa, jednak nawet wtedy pamiętałem, iż była to raptem reklama w której wykorzystano nasze ulubione trio Harcerzy.

Poza ową zagadką było coś w tekście Papcia/T.Alenta co nie grało mi do końca. Ma
pretensje, że przedstawili go jako „kopniętego staruszka”. Ale przecież czy właśnie nie w taki sposób
przedstawia siebie w swoich książeczkach? Zresztą i poza nimi, Pan Chmielewski mi się jako taki Polski Stan Lee kojarzył (nie tylko za dorobek ale i za auto-kreacje) „Tytus jako złośliwa, dzika małpa”
budzi równie podobne wątpliwości. Ciężko przecież odmówić Tytusowi złośliwości (aniołek
on nie jest), a dziki był w pierwszej książeczce… A może autor miał o swojej
twórczości inne mniemanie niż nam zwykłym czytelnikom wydaje?„(…)Niedawno Telewizja Polska pokazała dwa odcinki filmu animowanego, narysowanego jakoby na podstawie książeczek Papcia Chmiela. Papcio po zobaczeniu na ekranie Tytusa jako złośliwej, dzikiej małpy, Romka i A’tomka jako niesympatycznych brzydali, siebie zaś jako kopniętego staruszka kupił 10 litrów Nesopozaminy – środków uspokajającego… i wyjechał d wód czyi do sanatorium dla nerwowo chorych (…)”
UJ! No pojazd ostry! (w sensie „obrażanie”, nie mylić Nożolotem który A’tom zmontował w zeszły czwartek)
Pomimo negatywnej recenzji autora przyznam, że przeczytałem to będąc chyba jeszcze w podstawówce zostałem zaintrygowany niesłychanie.
"JEST JAKIŚ ANIMOWANY TYTUS!?" (a było to jeszcze nawet przed "Tytusem, Romkiem i A'tomkiem wśród Złodzieji Marzeń" Leszka Gałysza) Śladów po owym serialu (w postaci powtórek) nie było, a ówczesny Internet milczał kompletnie. Miałem jakieś przebłyski z wcześniejszych lat, iż istotnie widziałem w telewizji jakąś krótką animację z udziałem Tytusa, jednak nawet wtedy pamiętałem, iż była to raptem reklama w której wykorzystano nasze ulubione trio Harcerzy.

Po latach wyciekło nieco więcej detali – jak chociażby to, że przy produkcji brał udział Król Polskiej animacji Witold Giersz ("Czerwone i czarne", "Koń", "Mały Western"), a owe dwa „shorty” trwał 10-12 min i stanowiły serial. Oliwy do ognia intrygi dodały historie które słyszałem od starszych znajomych po fachu, którzy mieli okazję przy owym serialu maczać palce (dla niewtajemniczonych : zawodowo pracuję w animacji) Według nich Papcio Chmiel ponoć przychodził przez całą produkcję owych krótkometrażówek, wypowiadał się o tym co widział w samych superlatywach i, że sam prosił by powstało więcej.... Ze względu jednak na brak materianiejszych dowodów z mojej strony (i nie chcąc nikomu robić kłopotu) potraktujmy jednak owe informacje co mi się o uszy obiły jako plotki niż fakty... nawet jeśli z pierwszej ręki naocznych świadków.
Kilka lat temu odcinki na reszcie zostały ponownie wyemitowane (na "TVP Kultura"), a teraz wreszcie znalazłem czas obejrzenia i zaznajomienia się z nimi. Nie spodziewałem się wiele. Być może to nastawienie wywołane przez Papcia, słaby pod względem adaptacji "Złodziejów Marzeń", a może – no cóż – fakt, że tyle lat o filmie było cicho…
Zacznijmy od początku czyli od czołówki
:
Kto nas rozweseli dziś? Ani kotek ani Miś,
- Tytus, który chce zostać człowiekiem!
- Od wygłupów jest On spec,
- Życie nudne jest bez hec!
- Pewnie przejdzie mu jednak to z wiekiem!
Już nie małpa, lecz nie ludź…
TYTUS! DOKĄD!? WRÓĆ!
- Słucham?
- Zaraz zaczyna się akcja,
bez ciebie to żadna atrakcja,
Tytus my kochamy Cię!
No to do was spadam,
No to do was spadam,
HEJ!

Szczerze powiedziawszy jestem zaskoczony pozytywniej niż sądziłem! Animacja sama-w-sobie jest przyzwoita. Owszem, to „Polskie standardy” (nie mylić z Disneyem) jednak nie mogę powiedzieć by modele bohaterów jakoś odbiegały od pierwowzoru, a ruch postaci nie jest „skaczący”. Przeciwnie całkiem to płynne i dynamiczne. Czołówka ma zresztą przyjemny „vibe' typowy dla rodzimych animacji tego okresu. No i fajnie, też zobaczyć Wannolot i parę innych pojazdów z komiksu…
To co jednak ugryzło mnie za pierwszym razem to piosenka. Nie chodzi o muzykę (o niej więcej wkrótce) lecz głosy. O ile Tytus brzmi w sumie podobnie jak wersja Marka Kondrata w "Złodziejach Marzeń", tak Romka i A’tomka… podkładają kobiety! I jasne, kobiety grające "chłopięce głosy" ale jednak to razi. Ktośby powiedział : „Co się dziwię, przecież to dzieci?” Szczerze mówiąc, mam prawo do zaskoczenia. Papcio chyba nigdy nie definiował ich wieku. Obydwaj wypowiadali się zazwyczaj w bardzo dorosły sposób, prowadzili różne pojazdy i mieszkali sami (w każdym razie nigdy nie przypominam sobie nawet najdrobniejszej aluzji do rodziców czy opiekunów) Długa historia w skrócie : Zawsze myślałem o nich bardziej jako 14-15 latkach, czyli już po mutacji!
To pewnie kwestia osobistego nastawienia ale jakoś mnie to gryzie. Nie tylko brzmią jak klony "Bolka i Lolka", ale nie ma między nimi krzty zróżnicowania. W rezultacie kwestie w piosence „Ani kotek ani miś” czy tym bardziej „Tytus my kcohamy Cię!” brzmią infantylniej niż powinny. Szkoda, bo sam tekst piosenki jest nawet w klimacie humoru komiksu.
Ok., ale przejdźmy do treści. Przed nami łącznie 22 minuty "Tytusowej zabawy"...

<odgłos organów przy tej planszy brzmi jakby zapowiadali jakiś horror klasy B...>
Odcinek pierwszy się zaczyna i widzimy Papcia Chmiela w pełnym majestacie…
Albo przynajmniej tak mi się wydaje, że to ma być On. Wyglądem nie tyko odbiega od tego komiksowego, zwłaszcza w okolicach dolnej szczęki...
Ale i tego którego widzimy w czołówce :
Ok, więc szuka co narysować by stać się sławny (jak my wszyscy) i nie może nic wymyślić... Wali pięściami w głowe, a następnie maniakalnie głową w biurko, aż te te się rozpada… Em... Tiaaa... Szczerze powiedziawszy zaczynam rozumieć czemu Papcio miałby do tego obiekcje. Ten komiksowy był zdziecinniały i cudaczny ale tu zachowuje się jak skończony psychopata.
Pomimo tej drobnej usterki
jednak muszę wyrazić zdziwienie co do wypowiedzi Papcia, iż film jest „jakoby na podstawie jego książeczki”. Fabuła
pierwszego odcinka bowiem niezwykle wiernie trzyma się genezy komiksowego
Tytusa. Papcio rozlewa atrament, przerabia plamę na małpę i ta (naturanie) ożywa. Wszystkie motywy, żarty i dialogi są bezpośrednio przeniesione z pierwowzoru.
"Hurra! Niech żyję!"Wypala także (na raz) całą paczkę papierosów by poczuć się bardziej człowiekiem – znów nie odbiega od tego co wyprawiałby w komiksie, a samo w sobie zabawne i z pewnym złośliwym komentarzem. Choć zapewne dzisiejsza cenzura miałaby ogromny problem z tą sceną, nawet jeśli zachowanie Tytusa ukazane było w sposób (delikatnie mówiąc) negatywny...
"Teraz wyglądam jak człowiek"
I jak w oryginale Papcio wzywa na pomoc Romka i A’tomka przez coś co wygląda jak prymitywna wersja Skype… Wiecie? Teraz dopiero zwróciło moją uwagę, że tak naprawdę nigdy nie było powiedziane skąd Papcio zna Romka i A’tomka w pierwszej kolejności i jaka jest ich relacja. To część uroku, jasne ale jednak daje nieco do myślenia…
"Będziemy za 523 sekundy..."
NOTA : Romek widząc Papcia w kosmicznym hełmie (akwarium) zastanawia się czy Tytus jest "kosmiczną małpą". Czyżby ukłon w stronę naj-naj-naj starszego komiksu o Tytusie, gdzie został znaleziony w rakiecie gdzie robili na nim eksperymenty jacyś źli zachodni naukowcy? Pewnie nie, ale i tak śmieszny zbieg okoliczności...


Romek i A’tomek ruszają z odsieczą.
Podoba mi się, że zadali sobie trud z animowana jak wybiegają z domu, zbiegają po klatce, biegną
przez miasto i docierają do Papciowej siedziby (Dekoracje są narysowane całkiem
śliczne swoją drogą) Dziś pewnie by sobie to darowali nazywając sekwencję
zbędnym wydatkiem.
Napis na drzwiach Pracowni
Papcia widać tylko kilka sekund . Znów – fajnie, że im się chciało tak dopieścić detale. Inny fajny żarcik to Romek komentujący "Ale wyje ta małpa" choć zza drzwi dobiegają Papciowe rozpaczania.

„Zastęp baczność! Do akcji odomałpiania Papcia Chmiela przystąp!”
Romek i A’tomek wkraczają do
akcji...
Wiecie? "Złodzieje Marzeń" mieli wiele problemów (z łopatologicznym dytaktyzmem natręntnego moralizatorstwa na pierwszym miejscu) jednak to co gryzło mnie najbardziej to jak zaprezentowano postacie Romka i A'tomka. A właściwie nie zaprezentowano bo nie tylko nie dostali nic do roboty ale jeszcze kompletnie olano ich cechy charakterystyczne. A'tomek jeszcze jako-tako sprawiał wrażenie mądrali (co nie jest jakimś hiper oddaniem komiksowego ale przynajmniej "coś") Romek zaś został kompletnie ogołocony ze swojego charakterku. Aby przez cały film nie pojechał ani razu po Tytusie? Bluźnierstwo! To naprawdę irytujące, gdy masz w filmie trzech tytułowych bohaterów, z czego dwóch okazuje się kompletnie zbędnych.
Wiecie? "Złodzieje Marzeń" mieli wiele problemów (z łopatologicznym dytaktyzmem natręntnego moralizatorstwa na pierwszym miejscu) jednak to co gryzło mnie najbardziej to jak zaprezentowano postacie Romka i A'tomka. A właściwie nie zaprezentowano bo nie tylko nie dostali nic do roboty ale jeszcze kompletnie olano ich cechy charakterystyczne. A'tomek jeszcze jako-tako sprawiał wrażenie mądrali (co nie jest jakimś hiper oddaniem komiksowego ale przynajmniej "coś") Romek zaś został kompletnie ogołocony ze swojego charakterku. Aby przez cały film nie pojechał ani razu po Tytusie? Bluźnierstwo! To naprawdę irytujące, gdy masz w filmie trzech tytułowych bohaterów, z czego dwóch okazuje się kompletnie zbędnych.
("Yheeee! Śpiewaliśmy piosenkę w ostatniej scenie więc ludzie będą pamiętać, że też byliśmy w tym filmie!")
Tutaj…? WOW! W kilka minuty czasu ekranowego oddano i scharakteryzowano ich tu lepiej niż w całych "Złodziejach Marzeń" razem wziętych. Prawda, nie umiem do końca oswoić się z kobiecymi głosami przez co Romek nie ma cynicznego wydźwięku z którym go sobie zawsze wyobrażałem (plus jak pisałem brzmią prawie identycznie) jednak nie zmienia to faktu, że są przedstawieni jak trzeba... A co za tym idzie fajnie! Są zabawni w swojej harcerskiej poprawności, A’tom wyróżnia się jako przywódca-intelektualista, a Romek choć nie jest tak złośliwy jak w komiksie (choć swoje przekąsy ma) prezentuje się całkiem charyzmatycznie. Znów – nie rozumiem skąd u Papcia zarzuty o braku sympatyczności obu chłopców. Tu są całkiem przyjemni…
A’tom daje Tytusowi wyciętego z
papieru banana, ten nadmuchuje go jak balon, obiera ze skórki i zjada…. Oto rodzaj
absurdu i surrealizmu którego szczerze spodziewam się po animowanej adaptacji Tytusa,
Romka i A’tomka. Komiks był tak abstrakcyjny (postacie czasem dosłownie łamały kadry) że wersja filmowa powinna odzwierciedlać i tę stronę.
AAAAAAA!!!! Tytus grozi Romkowi i A’tomkowi nożem!!! To adaptacja z mrocznym zwrotem akcji!!!Ok, spokojnie tylko się wygłupia, aczkolwiek nie zdziwiłbym się jakby to przyczyniło się do tak oschłej retrospektywy Papcia. Dzisiejsza Cenzura zapewne też by miała z tym problem, być może nawet z faktem skąd nóż się wziął w pierwszej kolejności - czyli był w pasie A'tomka. Dziecko noszące potencjalną broń i umiejącą obchodzić się z nią odpowiedzialnie? Skandal!!!!
Swoją drogą całkiem klawo, że chciało im się umieścić logo ZHP na klamrze A'tomka (znów ciężko nie docenić zadbania o detale które widać tylko przez sekundę) plus mamy całkiem zabawny - i szybki - żart gdzie przerażony 'Atomek skacze Romkowi na ręce, ten go zwala i sam się perfidnie ładuje w ramiona kolegi. Mały akcent ale jak fajnie charakteryzuje Romka.

Odcinek puentuje się całkiem zabawnym dialogiem między trójką bohaterów. W pewnym momencie włącza się Papcio który słysząc, że z "Tytusa będą jeszcze ludzie" zaczyna lamentować z okna, iż wystarczy by był tyko jeden Tytus... "byle tylko mądrzejszy". A'tom jest oburzony, że żądny uczłowieczania szympans mógł tak wymaltretować swojego twórcę jednak Tytus zapewnia kolegów, iż "Papcio sobie teraz odpocznie. Przecież dalszy ciąg dopiero za tydzień".
Znów - bardzo w Tytusowym stylu. Skoro w książeczkach był świadomy, że to wszystko komiks ma sens by w adaptacji "łamał czwartą ścianę" i nie ukrywał się z faktem, że to film animowany... i to serial w dodatku.
Drugi odcinek pt. „Edukacja” także trzyma się wydarzeń z "Pierwszej Księgi" i pomimo drobnych inwencji "tu i tam" z tamtąd zaczerpnięta jest lwia część żartów.
Typowy dzionek chłopców : Tytus ucząc się geografii nadmuchał za mocno globus-balon, ten eksplodował i teraz nasze trio leci przez niebiosa. Bardzo fajny, surrealny obrazek zainspirowany komiksem.
Lądują w Zoo czym A’tom jest podekscytowany bo mogą rozpocząć lekcję Zoologii. Znów, bardzo „Tytusowy” zabieg narracyjny.
Skacząc od zwierzaka do zwierzaka Tytus ląduje między małpami, te rozbierają go do naga śmiejąc się, że "wujek udaje człowieka". Podoba mi się jego nieszczęsny wrzask „RATUNKU! Nie chcę być małpą!”. Romek i A’tomek ratują przyjaciela. Romek proponuje odeskortować nagiego Tytusa na sznurku gdyż „Naga małpa nikogo nie zgorszy”.
Po drodze naturalnie wszyscy przechodnie częstują Tytusa słodyczami. Mamy też urokliwe akwarelowe uliczki (Warszawskie jak przypuszczam)
Wspomniałem o muzyce… O ile do wykonania piosenki miałem pewne wątpliwości tak główny motyw muzyczny (którego niestety nie widać na tych screenach) jest całkiem przyjemny. Nawet rzekłbym, że świetnie pasuje do klimatu przygód Tytusa, Romka i A’tomka.
Tak czy siak, bohaterowie docierają do domu i...
Romek : „Nas nikt nie pogłaskał, a ni niczym nie poczęstował, a przecież jesteśmy piękniejsi od Tytusa” Nie słyszałeś Papcia? Jesteście „niesympatycznymi brzydalami”!!!!
Ale żarty na bok – Serio!? Ile ty masz mieć lat? Sześć!? (choć w sume sam już się w tej kwesti pogubiłem) Chcesz mi powiedzieć, że jesteś aż tak narcystyczny i niedowartościowany, że wymagasz by każdy napotkany obcy życzliwie Cię przytulił i dał łakocia? Czy rodzice nie mówili Ci, że... Ach! Zapomniałem! Ty nie ma rodziców. Tylko współlokatora drużynowego z którym spędzasz czas na edukowaniu gadającej małpy, którą nawiedzony staruszek ożywił z plamy tuszu.
Mózg mi się wykręca jak próbuje analizować logikę tego świata… WOW! To na serio jest zupełnie jak komiks!
Swoją drogą Romek i A'tomek mają ładne typowo Polskie mieszkanko. Harcerstwo musi być opłacalnym zawodem. A może jakieś dotacje za "uczłowieczanie" Tytusa?
Tytus dosłownie próbuje wykuć na blachę książkę… Znów – równie przekomiczne co w oryginale!
Wiecie? Jest taka teoria, że jakby zamknąć tysiąc małp w jednym pokoju z tysiącem maszyn do pisania, to po pewnym czasie nieświadomie zaczęłyby pisać cytaty z Szekspira…. A Tytus przepisał "Lokomotywę" Tuwina sto razy w niecałą godzinę, tworząc po cztery kopie jednocześnie. Co za małpa proszę Pana!
I pomimo, iż Tytus właśnie wykazał IQ tak wysokie, że zaczynam mieć obawy czy stanie się człowiekiem nie będzie w jego przypadku cofnięciem się w rozwoju, Romek i A’tomek serwują mu przyśpieszoną edukację pseudo-naukową metodą wymyślona przez A’tomka...
...Co naturalnie nie wypala i Tytus zaczyna bredzić od rzeczy. Jego monolog („A kwadrat plus B kwadrat równa się Jagiełło pod Grunwaldem, zawołał : Urszulko Ty Moja, a zbójców było dwunastu! Szpreche icz dojcz!” ) jest śmieszny jak diabli.

Co robić? Ależ naturalnie zawiadomić Profesora T.Alenta!
Uf! A już chciałem wytknąć, że choć ten pojawia się w czołówce…
…jest nieobecny w serialu. Ale nie! Dosłownie na ostatnie kilka minut ostatniego odcinka wkracza do akcji. Znów – zero kontekstu skąd się znają ale to bardziej wina oryginału niż adaptacji. Pragnę zwrócić też uwagę dwa screeny wyżej, że chłopcy używają jeszcze bardziej skomputeryzowanego wynalazku komunikacji niż Papcio. Ot, wyobrażeneie sprzed 25 lat jak wyglądają komputery...
Profesor z kolei wygląda nieco creepy (czyt. "kripi" – czyi „upiornie”) W fajnym akcencie jak w komiksie biegają po nim myszki… Przez co nie jest już creepy tylko creepy jak cholera. Po raz pierwszy poważnie kwestionuję to, że chłopcy przybywają z nim sam na sam. Czy ten Instytut naukowy miał kiedyś jakichś innych pracowników? I od tak dają by robił eksperymenty na ich przyjacielu? To się robi poważnie niepokojące…
Profesor "wyjałowiał" Tytusowi mózg do zera robiąc z niego kompletnego tłuka który nawet czytać nie umie. „Wspaniale, kompletny analfabeta”,
oznajmia T.Alent rad, że od jutra mogą zacząć naukę od zera.... I tak tym
oto (ym…) optymistycznym akcentem i brakiem jakiejkolwiek reakcji ze strony Romka i
A’tomka ostatni odcinek się kończy!
Szczerze mówiąc jestem rozczarowany… że nie powstało więcej. Serial problemów miał kilka ale to co dobre było bardzo dobre. Ba! W kontraście z moimi obawami jak bolesne to będzie, prezentuje się wręcz wzorowo! Całość trzyma się wiernie komiksu, nowe inwencje są w jego duchu, a postacie zachowują swoje charaktery, dynamikę i dowcip. Nawet dla tych co nie znali komiksu to miało potencjał na całkiem fajny serial. I plastycznie robiło się chwilami ciekawie i nie jest robione strikte pod dzieciaki. Jest z czego dorośli mogliby się uśmiać, animacja dobra i tworząca niezwykle przyjemny klimacik.

Naprawdę nie rozumiem
większego wsparcia ze strony autora i w sumie bardziej przychylam się plotką,
że jego pierwsze reakcje nie były wcale takie zimne. Czyżby to podobna sytuacja
jak z Allanem Moorem (autor „V jak Vendatta”, "Watchmen", "The Killing Joke" ) który choć uczciwie przyznaje się,
że nie oglądał adaptacji filmowych swoich komiksów i tak miesza je z błotem „dla
zasady”?
Jakby nie było oba odcinki stanowią dziś dla fanów Tytusa raptem ciekawostkę jednak uważam, że ci którzy odważą się na seans spotkają się z całkiem miłą niespodzianką. Oba odcinki byłby świetnym dodatkiem na DVD „Złodziei Marzeń”, bo niestety same w sobie są za krótkie na solowe wydanie (wspólnie mają dwadzieścia dwie minuty) ale pewnie przez to, że za projekty odpowiadają dwa (z tego co rozumiem) różne studia nie doczekamy się tego prędko.
Co najważniejsze – obydwa odcinki przypomniały mi za co lubię te postacie i klimat ich przygód. Aż chce się iść odświeżyć trzy-cztery księgi…
POLECAM! (Tytusomaniaką naturalnie)
Do usłyszenia
Maciej Kur
Subskrybuj:
Posty (Atom)




































