Pokazywanie postów oznaczonych etykietą popeye. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą popeye. Pokaż wszystkie posty

sobota, 19 lipca 2014

NOWY ASTERIKS W.... Yyyyych... 3D

Dawno, dawno temu - Jakieś półtora roku temu pojawiły się screeny do nowego Asteriksa i...

Em... yyy....

Cóż, nie jest aż tak źle...
 
 Wygląda to nawet...

...Ym... Ciekawie...

Ok, więc może nie powinienem być taki surowy ale jak kocham animację tradycyjną i ręczną tak 3D obrzydło mi totalnie.
Animacja klasyczna jest jak obraz - zrobisz dobrze i za siedemdziesiąt lat plastycznie wygląda równie pięknie. 3D niestety makabrycznie szybko się starzeje. Coś może robić wrażenie ale za kilka lat tekstury zostaną nieco dopracowane i już będzie wyglądać kiepskawo. Pierwsze "Toy Story", "Shrek" czy "Madagaskar" wyglądają dzisiaj poprostu ubogo od strony wizualnej...

Jasne - uwielbiam filmy Pixara, o Disneya czy niektóre "Dream Worksa" ale nie da się ukryć, że cały wdzięk tych filmu bierze się ze scenariusza - fabuły i bohaterów. "Kraina Lodu" jest treściowo niezwykle urokliwa, że o wspaniałych piosenkach nie wspomnę ale nie będę ukrywać, że jakby wyłączyć głos to będę poprostu widział gadające lalki Barbie i nic więcej.

Jasne są też filmy które zaintrygowały mnie wizualnie ale albo robiły radykalnie coś zupełnie nowego ["Wall-E"] miały niezwykle unikatową plastykę ["Rango"] czy realizm ["Tintin"] cała reszta wydaje mi się robiona na jedno kopyto, a nie pomaga sprawie, że większość ma ciągle "Po-Shrekowy posmak" w tonie i manieryźmie postaci.

Plus jeśli mam być szczery - i wiem, to dosyć samolubne podejście plus zboczenie wynikające z pracy w animacji - w 90% tych filmów mojej wyobraźni nie jest wstanie uciec, że jednak widzę kukiełki. Poruszane manekiny... Jedna niedopracowana tekstura czy zbyt mało detali w pomieszczeniu i razi mnie, że widzę świat wewnątrz jakiegoś programu do animacji, nie de facto inny ciekawy świat...


WRESZCIE ostatnia kwestia taka, że poza wymienionymi Amerykańskimi studiami gdzie produkcje przynajmniej prezentują sobą jakąś jakość. Wszystkie inne produkcje (zwłaszcza TE robione dla telewizji) zieją marnościom. Na zwiastun tego "Powrotu Dotorki" co jeszcze kilka miesięcy temu leciał przed każdym filmem animowanym nie byłem wstanie patrzeć. Tak, wiem starają się jak mogą ale nie da się uciec od faktu, że w zestawieniu to wygląda co najwyżej średnio.

Zresztą najlepszym przykładem tego co mówię jest ten animowany Polski "Kajko i Kokosz" - tła jeszcze jako takie ale postacie wyglądają fatalnie plus kolejna próba naśladowania Shrekowych manieryzmów tylko zabija cały urok pierwowzoru Christy. Zresztą tam cały scenariusz był odwalony i... BLE! OCHYDA! Nie mówmy o tym więcej...


Ok, więc ukazały się wreszcie jakieś clipy z nowego Asteriksa. I jak Europerjska produkcja się sprawdza?


(jeszcze taki reportarzyk)
Cóż jest NIECO lepiej niż się obawiałem.

(Pomijając bardzo, bardzo, BARDZO dziwny wybór nie pokazania w akcji ani Asteriksa, ani Obeliksa, ani nawet jakiegoś Automatiksa tylko skupieniu się na samych Rzymianach...)

Z jednej strony obiektywnie patrząc muszę pochwalić, że ludzie stojący za tym projektem ewidentnie starali się oddać plastykę Uderzo i nadać tym postaciom jak najzabawniejszą mimikę. Warsztatowo jest to całkiem przyzwoite...

Jednocześnie nie da się ukryć, że jednak to gryzie jak Idefiks Kapitana piratów. "Pixar" działa bo projekte postacie od zera z myślą o 3D. Tu jednak mamy bohaterów i świat zaprojektowany z myślą o ilustracji komiksowej. W przenoszeniu tego na 3D jest zwyczajnie coś zbyt na siłę, wymuszonego. Wystarczy popatrzećna minę tego Centuriona gdy wydaje komendy w pierwszym ujęciu. To samo ze scenką w pałacu Cezara... Jest coś dziwnie ubogiego w tym jak ten świat wygląda... wręcz nienaturalnie.

Popatrzcie na to jak wyglądał ostatni animowany Asteriks :

Czy nawet o wiele starszego "Asteriksa w Brytani"

Jak mówiłem najnowszy Asteriks nie wygląda tak źle - i tak prezentuje się lepije niż 3/4 nie-Pixarowskich produkcji które widziałem ale to trochę takie "niewiele powiedziawszy". To zwyczajny krok w tył.

Czy pójdę zobaczyć? Absolutnie! To ciągle Asteriks więc przynajmniej na jakąś dawkę rozrywki mogę liczyć, poprostu nie podoba mi się, że zamiast nie tykać tego co jest już dobre próbują na chama iść za nowymi trendami szkodząc własnej plastyce i stylowi.
Na plus podoba mi się, że będzie to adaptacja "Osiedla bogów" - jednego z moich ulubionych tomów. O tyle mnie to cieszy, że do tej pory lwia część Asteriksów była pod hasłem "Asteriks i Obeliks ruszają na jakąś epicką wyprawę do entej egzotycznej lokacji". Tu miła odmiana opowieść która dzieje się w całości w wiosce i jest strikte komediowo-satyryczna.

Ciągle naiwnie liczę, że animacja prędzej czy później powróci do swoich korzeni. Japonia jakoś nie zmierza w tę stronę i ma się dobrze.

Czy widzę dla 3D jakąś nadzieję? A owszem! Niech poprostu przestanie trzymać się sztywnych "Epokolodowcowych" schematów i zacznie eksperymentować z modelami postaci.

Popatrzcie tylko na zwiastun "Fistaszków" :

I coś nowego robią i bliżej animacji klasycznej i bohaterowie komiskowi zachowują urok z jakiego są znani.
W tę samą stronę ma pójść nadchodzący animowany Popeye :
Znów - niby 3D ale zachowujące czar klasycznej kreskówki (liczyłem co prawda, że będzie bardziej w klimacie komiksów Segara, gdzie humor był czarny, że ho-ho-ho ale i tak fajnie to wygląda) unikatowo i fajnie to wygląda.


Oby więcej animacji poszło za ich przykładem...


 
Pozdrawiam
Maciek Kur


czwartek, 13 lutego 2014

Z OKAZJI WALENTYNEK : Najupiorniejsze erotyczne fan-fiction w historii internetu!!!!

Hej kochasie!

Czy czasem macie tak, że lubicie rozłożyć się w gorącej wannie i spędzić w niej wieczór pisząc erotyczne fan-fiction o waszych ulubionych postaciach? Nie, pewnie, że nie. To było by chore. Laptop  w wannie... Poraziłby was prąd i śmierć na miejscu.

Tak czy siak oto TOP 10 ULUBIONYCH FRAGMENTÓW Z MOICH OSOBISTYCH FAN-FICTION...
(No co?)


10. "Między młotem a kowadłem"

- Nie rozumiesz. Przyszedłem do ciebie dziś w nocy bo potrzebuję pomocy – westchnął i z żalem popatrzył przez okno  w dół osady – To, że się wyżywam na tobie czy jego rybach... to wszystko przez to, że Ja... Ja męczę się w tym okropnym, bezcelowym małżeństwie i...
- Ciiiii....  – wyszeptał Kakofoniks  i powoli przeciągnął palec po wąsach kowala – Dzisiaj dla odmiany to ja uciszę Ciebie...


9. "KSIĘGA : Pasja! I tak cholera powinno być!"

- O tak! – Korra złapała oddech i wkroczywszy w stan Avatara raz jeszcze ucałowała Bolina z pełną namiętnością – Jak to dobrze, że olałam tę ciotę Mako i wolałam pozostać z tobą.
– Co nie? – odparł Bolin – I jak to dobrze, że czas został cofnięty i nasze przygody nie dzieją się w jakiejś  głupawej pseudo stimp-punkowej rzeczywistości tylko dalej w starożytnych Chinach jak przez pierwsze trzy sezony...
– Co nie? I nie ma tego debilnego wątku zawodów i...   O idą Aang i Toph! Jak tam pierwsza randka?

8. "Szarlotka"

Fluthershy otarła łzę kopytkiem. Od długiego czasu siedziała na łóżku i zastanawiała się nad nieuniknionymi konsekwencjami przyszłości. Applejack była dla niej takie dobra, ale co się stanie jeśli Rainbowdash się o wszystkim dowie? Nie lubiła jak Rainbowdash krzyczy. „Ona bywa taka niedobra kiedy się złości” – pomyślała Fluthershy i popatrzyła na Angle’a który spokojnie spał w swoim koszyczku. Delikatnie zakryła go kocykiem, gdy nagle uszy jej dobiegł odgłos przekręcającej klamki. Jej skrzydełka zatrzepotały, a jej serduszko zadrżało.
Drzwi po chwili się uchyliły, jednak na szczęście stanęła w nich Applejack.
– Siemano mała partnerko! - rzekła poprawiwszy kapelusz.  

7. "It's a Duck-blur... "

Uśmiech rósł na jego dziobie. Szarmancko otarł pot ze swoich złotych loków i ułożył ostatnią czterolistną koniczynkę na jej nagim ciele.
- Wiesz? To niezwykłe – rzekł zapalając jedną z przygasłych świecy – Przez te wszystkie lata Diodak wmawiał mi, że jak już kaczor raz przekroczy TĘ granicę nie ma już odwrotu. Ale ty... Ty uświadomiłaś mi, że czasem potrzeba tej jednej wyjątkowej kaczki w jego życiu by wszystko odmienić... Tak jakbyś rzuciła jakiś czar albo...
- Ja też potrzebowałam odmiany –  oblubienica pokiwała głową – Zbyt wiele lat się łudziłam! Powinnam już dawno zrozumieć, że McKwacz jest zbyt uparty by wyłapać te wszystkie oczywiste sygnały... Sądzisz, że nasze spotkanie było przeznaczeniem?
- Wolę nazywać to... szczęściem!


6. "Księga XXXII"

– Drużyna zbiórka! Zgodnie z komendą odgórną scenariusza rozpoczynamy nową księgę której celem będzie uczłowieczanie Tytusa przez useksualnienie! Jako atrybuty pomocnicze mamy bizkondomy, magazyny eroty-chichi-czne, wibratralalalatory, fiku-miku-od-dziewiczator (najnowszej generacji), wannolot, a także skonstruowany przez profesora T’Alenta Dajciałolot! Napędzany specjalnym paliwem Growstęplina...
– Mhhh! Też macie czasem wrażenie, że któregoś dnia te komiksy posłużą jako materiał do pracy naukowej o badaniach starczej demencji...
– Zamknij się Tytus bo ON cię jeszcze usłyszy!!!

5. "THE GREATEST CROSSOVER EVER TOLD!"

- A niech mnie dunder świśnie! – zachichotał marynarz i powtórzył pocałunek – Wiesz Shulkie? Twoje usta są drugą najlepszą zieloną rzeczą jaka zagościła w mojej buzi...
- Yhy...CO PROSZĘ?? – zdezorientowana Jennifer oderwała głowę i rozejrzała się niepewnie na boki. Nim jednak zdążyła powiedzieć choć słowo oto z trzaskiem otworzyły się drzwi i stanęła w nich oszołomiona Oliwia.
- TY... TY... – wysyczała przez zęby trzęsąc się jak galareta – Ty... I JESZCZE ONA JEST W MOJEJ KOSZULI!?
- Ło-haha! Nie dziwię ci się, że chciałeś pilnie odmiany, ale żeś pojechał z przeskoczeniem o 180 stopni... EJ!  –mruknęła Jennifer, gdyż nagle poczuła lekkie szturchnięcie którym była nadlatująca lampa rozbijająca się jej o głowę.


4. "And you know? I learn something today..."

Czarownik-Król Cartman niepewnie położył rękę a kolanie rumieniącej się księżniczki Kenny...


3. "Brokeback Hill"

- Eeee... Luke wyjaśnij mi raz jeszcze czemu odbiłeś mnie w paki?
- Widzisz mój drogi bycie stróżem prawa skazanym wyłącznie na swojego konia ma swoje minusy – cowboy zapalił papierosa i popatrzył z refleksją na zachodzące słońce – Hah! Kiedy robi się zmierzch! Człowiek czuje się biedny... samotny... z daleka od domu... Rozumiesz o czym mówię?
– Też cię ssie w brzuchu czasem przed snem, co?
– @#$$%!#!!! Dupa, nic z tego nie będzie! Trzeba było jednak brać Jacka... A TY PRZESTAŃ SIĘ ŚMIAĆ JOLLY JUMPER!!!!

2. "Nocne łowy!"

Armira popatrzyła głęboko w oczy Karluka i...

<OCENZUROWANO!>

Powiedziałem sobie, że nie wrócę do paki i cholera jasna nie zamierzam ryzykować...

1. "Cara Mia!"

- Dziękuję! Dziękuję! To najlepsze osiemnaste urodziny! – pisnęła Wensday i przystąpiła do ssania kolejnego palca –  A teraz proszę! BŁAGAM CIĘ KOCHANY! Pociągnij za wajchę i niech raz jeszcze poczuję jak machina rozrywa mi ciało... – dodała, a figlarna Rączka pokazała kciuk w górę i powoli poczłapała na podłogę...


Gratuluję odważnym którzy dotarli do końca, miejmy nadzieję, że ten o bałwanku Olafie i Królowej Elsie też kiedyś ujrzy światłem dzienne i... SZCZĘŚLIWYCH WALENTYNEK!!!!



~MACIEJ

poniedziałek, 26 grudnia 2011

Popeye - Top 10 kreskówek ! (TOP 10 POPEYE CARTOONS)


Jak było do przewidzenia (w każdym razie ja miałem czuja) w USA powstaje kolejny film o Popeye’u! Ow, the joy! 
Tym razem z Jimem Carreyem (Hurra!) i Amy Adams (Megan Fox zajęta?) w rolach głównych! Jak dla mnie obsada nie mogła być lepiej dobrana, bo umówmy się to nie są role do których się nadadzą pierwsi-lepsi aktorkowie, a osoby naprawdę obdarzone talentem werbalnym.

 

          

Zacznę o faktu, że jeśli o Popeye’a chodzi jestem straszliwym miłośnikiem pierwowzoru komiksowego! E. C. Segar – twórca serii – to nazwisko które figuruje w moich myślach między ulubionymi twórcami jak Don Rosa, Rene Gościnny czy Allan Moore. Czemu seria jest dobra rozpisywałem się już w pewnych miejscach (Tak, na ramach Kazetu  ) ale tak w telegraficznym skrócie :

TE KOMIKSY SĄ ŚMIESZNE, ŻE (Ocenzurowano)!!!
Do tej pory nie mogę wyjść z podziwu ile razy byłem zszokowany – „Chwila, chwila! Czy Popeye zrobił to co właśnie myślę, że zrobił!?” Humor Segara był nie tylko bardzo cięty i cyniczny, ale także czarny. Sporo dowcipów kręciło się wokół tego, że ktoś nagle zostawał postrzelony, otruty czy próbuje popełnić samobójstwo, a bohaterowie potrafili być skończonymi kanaliami często dającym upust bardzo samolubnym zachcianką. Sam Popeye to marynarz z prawdziwego zdarzeia który tylko szuka jak komuś dać w mordę (i nie bawi się w ograniczenia kiedy idzie o płeć pięknom).

W jednej „historyjce” (jeśli można tak to co za moment opiszę nazwać) Wimpy częstuje Popeye’a grzybami które właśnie zebrał. Gdy jednak Popeye po skosztowaniu zaczyna zwijać się z bólu Wimpy reaguje oburzony! Okazuje się, że poczęstował przyjaciela tylko po to by sprawdzić czy grzyby nie były trujące i wychodzi jakby nigdy nic zostawiając Popeye MARTWEGO NA PODŁODZE!!! Jak się po chwili okazuje Popeye tylko udawał bo (najwyraźniej instynktownie) wiedział jakie przyjaciel ma intencje i teraz ze smakiem może spałaszować resztę zostawionego koszyka... WOW! A to jeden z "łagodniejszych" przykładów!!

Inną cechą komiksów Segara była obfita obsada barwnych postaci! Jego świat naprawdę żył ciekawymi osobistościami, każda charyzmatyczna, mająca silny charakter i cudaczna na swój sposób, a zestawienia ich często prowadziły do bardzo zabawnych i kreatywnych opowieści. Dla tych którzy chcą się zapoznać polecam wydanie Fantagraphic Books, które jest jednym z najlepszych wydań komiksowych jakie widziałem (I tak, wydanie też recenzowałem w Kazecie....hum, zaczynam się czuć jak ich narzędzie... 
)

Jako fan animacji jestem naturalnie wielbicielem animowanych kreskówek Fleishera z Popeyem, które podobnie jak Disney, wczesne Loony Tunes czy Betty Boob zaliczają się do perełek świata animacji... Choć niestety z Popeyem mam pewne zastrzeżenie!

Nie to bym mieszał z błotem Fleishera jednak jego Popeye siłą rzeczy był dosyć spłycony. Mam na myśli wziął naprawdę liczną obsadę postaci i wątów i wykorzystał z niej tylko garstkę bohaterów i pomysłów... W paru przypadkach marginalnych, ponieważ Bluto był  tylko jedno razową postacią, a słynny szpinak dający nadludzką siłę, było w komiksie tyle co kot napłakał i to nie wykorzystany  jako jakiś ważny „plot point” a zwyczajny gag (Segar później zrobił ze szpinaku bardziej „regularny” motyw, ale dopiero po sukcesie kreskówki)

Naturalnie animacje Fleishera musiały być krótsze niż dziesięć minut więc musiał ograniczyć się do najprostszych intryg, choć na jego obronę dodam, iż jego wczesny Popeye był całkiem w duchu komiksu jeśli o osobowość tytułowego bohatera chodzi. Dopiero późniejsze animacje Fameuse Studios przyczyniły się do bardziej drastycznych zmian (które tylko potęgowały z późniejszymi adaptacjami) przez które postacie zatraciły swoją osobowość i stały się karykaturą samych siebie.

Także - UWIELBIAM SZPINAK (zwłaszcza z jajkiem sadzonym...) ale jak siła Popeye'a staje się wyłącznie od niego uzależniona traci cały swój potencjał i robi się na swój sposób żałosny. W komiksie i bez niego umiał od tak nakopać czterdziestu chłopa, a i z charakteru była to mocniejsza postać.

[Apropo - I tak! Mariusz z Ziomala jest po części parodią Bluto (choć Pan Dionizy ma z nim nieco więcej wspólnych atrybutów)  ]

Mimo wszystko ciągle żywię straszliwą sympatię do kreskówek Fleishera które nie bez powodu rozsławiły Popeye i jego obsadę... Po prostu : Były nieziemsko dobre!

I DZIŚ WYTKNĘ NAJLEPSZĄ 10’SIĄTKĘ!!!!!!  Arf-arf!

Nim jednak do Fleishera przejdę Fameuse Studios jednak zasługuje na dwie honorowe wzmianki :

Wzmianka #1 : Seein’ red white & blue

Odcinek o tyle warty obejrzenia gdyż będąc wyprodukowanym w czasie II wojny światowej jest dziś dosyć szokujący (choć „Der Fueher’s Face” to, to nie jest) jednak jeśli mam być szczery sam w sobie jest niezwykle zabawny.

Kowal Bluto zostaje wezwany do wojska (ku ścisłości do marynarki) jednak będąc niechętnym do służby ojczyźnie robi wszystko by wykręcić się odpowiedzialnemu za rekrutów marynarzowi Popeye’owi. Kto stawał przed komisją wojskową siłą rzeczy się musi z tym odcinkiem utożsamić, tym bardziej, że Bluto korzysta z każdej znanej człowiekowi sztuczki, łącznie ze strzeleniem samobója (Wierzcie mi, gdybyście zostali siłą zmuszeni do pójścia na front w czasie wojny światowej też byście to na poważnie rozważali...)
 
Ostatnia 1/3 odcinka ma także ciekawy zwrot akcji, w którym Popeye i Bluto łączą siły przeciw wspólnemu wrogowi... Ba! Sam Hittler dostaje po nosie!



Ah! Scena z diabłem jest miażdżąca ale nie spoileruję...


Wzmianka #2 : For better or nurse

Jeśli dowcipy o samobójstwie i próbach samookaleczenia w powyższym odcinku  rozbawiły was do łez, to macie jeden w którym opiera się na tym 90% humoru!

Popeye i Bluto próbują poderwać śliczną pielęgniarkę Olive, jednak nikt zdrowy nie ma wstępu do szpitala, a obaj są okazami zdrowia fizycznego! Niezadowoleni ze swojego losu marynarze postanawiają to zmienić i reszta odcinka to... Tak! Zgadliście! Niestety, mają zbyt wielkie szczęście i wszyskie kreatywne próby wylądowania w szpitalu okazują się niewypałem.

Całość (jak wiele Fameuse Studios) jest remakiem odcinka Fleishera („Hospitaliky” ku ścisłości), jednak to chyba jedyny przykład gdzie jest o niebo lepszy. Raz, że sceny w których bohaterowie nieudolnie próbują zostać okaleczonymi są o niebo zabawniejsze, dwa, że zakończenie ma pewien nowy „twist" który rozbraja mnie za każdym razem i jest genialnym podsumowaniem całej sytuacji. Jak dla mnie najzabawniejsza kreskówka jaka wyszła z Fameuse Studios...


A teraz przejdźmy do NAJLEPSZYCH DZIEŁ FLEISHERA : 
10;  Brotherly Love

Olive bierze udział w kampanii społecznej nakłaniającej ludzi do życia w harmonii ze sobą. Popeye natchnięty słowami jej piosenki postanawia spędzić resztę dnia siejąc dookoła braterską miłość i pomoc.  Niestety, sprawa nie okazuje się taka łatwa gdy przychodzi mu pogodzić grupę typów  lejących się na środku ulicy.

Zapewne gdyby ten odcinek postałby dzisiaj jechałby hipisów, tu wydaje się satyryzować ówczesne ruchy moralizatorskie.
                            

Scena gdy dwóch typów chce zdzielić Popeye pałką ale kłócą się o to który ma to zrobić i bohater by ich pogodzić łamie pałkę na pół by obaj mogli mu dowalić zalicza się do moich ulubionych momentów w Popeyu, kropka.


09. The Jeep 1938 (Podkreślam tu wyjątkowo datę gdyż jest wiele z bardzo zbliżonym tytułem)

Kreskówka jest jednym z nielicznych występów Jeepa, postaci prosto z komiksu Segara, cudaczny stworek o nadprzyrodzonych zdolnościach z przepowiadaniem przyszłości i przenoszeniu się przez ściany na czele. Fleisher wykorzystał tę postać garstkę razy i muszę przyznać, że jeśli intencją tu było „Wykorzystać Jeepa raz a porządnie”, to tu zrobił to idealnie!

Swee’pea (w komiksie adoptowany syn Popeye’a, w kreskówce najwyraźniej siostrzeniec Olive) zaginął i Popeye wraz z Jeepem ruszają na poszukiwania. Można zarzucić, że fabuła jest w sumie zbudowana wokół jednego dowcipu ale to bardzo dobrze opowiedziany dowcip, z całą masą świetnych małych żarcików po drodze  – jak to się mówi, nie ważne o czym mówi, ważne jak jest opowiedziany.

Także wiecie, że to Jeepy były nazwane po Jeepie a nie w drugą stronę? Kocham takie ciekawostki...

08. Wotta Nightmare;

Zacznę od faktu, że przedstawiony tutaj świat koszmarnego snu, całkiem nieźle symuluje jego logikę jak i atmosferę, a animacja jest wyjątkowo dobra i prezentuje sporo kreatywnych pomysłów (czasami nieco upiornych), których nie powstydziliby się geniusze z Disneya...


Przechodząc do samej fabuły : Popeye ma koszmarny sen w czasie którego zaczyna lunatykować i odgrywać wszystko co się dzieje w jego głowie. Nie zepsuję zakończenia, ale finał jest rozbrajający!

07;   Fightin Pals

ALE DZIWNA KRESKÓWKA!  Bluto (któy najwyraźniej jest z wykształcenia doktorem) wyrusza na ekspedycję do Afryki i Popeye jest autentycznie zdołowany brakiem kogoś z kim mógłby się regularnie trzepać po gębie! Gdy jednak dowiaduje się z radia, że jego „przyjaciel” zaginął rusza na czarny kontynent go odnaleźć. KOCHAM solucję Popeye’a którą jest po prostu chodzenie po pierwszej-lepszej dżungli i darcie się „BLUTO!!!” tak jakby cała Afryka była jednym boiskiem.
Odcinek prześmiewczy pod każdym względem. Na swój sposób taka auto-parodia choć dojdę niebawem do o wiele lepszego przykładu...

 

06; Popeye the Sailor Meets Ali Baba’s Forty Thieves/ Popeye meets Sindbad the sailor;

Wybrałem te dwa na wspólne miejsce, gdyż  ile wszystkie inne krótkie metraże oceniam pod względem humoru te tutaj wybijają się ze względu na jakość animacji. Były to pierwsze dwa odcinki Popeye’a w kolorze (a co za tym idzie o wiele droższe) i twórcy zadbali oto by odznaczały się one naprawdę robiące wrażenie i zapadające w pamięci.

BA! Są poprostu epickie! Obie mają naprawdę świetny klimat zaczerpnięty z „Baśni 1000 i 1 nocy”, atmosfera jest spektakularna (zwłaszcza potwory z „Sindbada”), muzyka wpadająca w ucho, a i gagi jak zawsze zabawne, choć nie mogę powiedzieć by były to najzabawniejsze momenty serii.  „Sindbad” swoją drogą jest istotny, gdyż były to pierwsze próby nadania animacji trójwymiarowości. Także oglądając te dwie kreskówki naprawdę wieżę, że dałoby się zrobić naprawdę dobry pełny metraż o Popeyu...

A, tak! Był także trzeci w tej „trylogii” z kolei oparty na Aladynie, ale jeśli mam być kompletni szczery i dużo słabszy i bez rewelacji, choć ma swoje momenty. Jest dobry, ale nie ma tego czegoś co wcześniejsze.

05; What No spinach?

Powiem wprost : Nie kapuję tego tytułu! Fabuła nie ma nic wspólnego z jakimś szpinakowym-kryzysem, a w restauracji w której dzieje się akcja najwyraźniej także go nie brakuje. A może to jakaś gra słowna która dziś jest nie czytelna? Naprawdę nie wiem...

Przechodząc do samego odcinka powiem krótko : WIMPY!

WIMPY! WIMPY! WIMPY! To odcinek w którym gra centralną rolę i w najlepszym wydaniu robi to co umie najlepiej : Manipuluje sytuacją by najeść się za friko. W zasadzie jest tu bliższy swojemu komiksowemu pierwowzorowi, gdzie Wampy przeprowadzał bardzo skomplikowane i pozbawione skrupułów plany kosztem wszystkich w około tylko po to by mieć drobne na hamburgera.

Jak w wielu kreskówkach z okresu, większość dialogu była dodana przez improwizujących aktorów gdy animacja już była skończona i muszę przyznać : tu są jedne z najzabawniejszych!


04; Shakespearean Spinach

Bluto przybywa na premierę „Romea i Julii”, gdzie ma odegrać rolę tytułowego amanta tylko po to by dowiedzieć się, że został zastąpiony przez Popeye’a (o czym dyrekcja raczy go poinformować plakatem powieszonym w miejscu publicznym z wypisanym wyzwiskiem). Reszta odcinku to scena balkonowa z Romeo i Julii, jednak jeśli spodziewacie się doboru ról Popeye – Romeo, Olive – Julia, to niebawem będziecie rozczarowani, gdyż w ramach sabotażu Bluto zastępuje rolę Popey’a który z kolei wstępuje w szaty Julii. Bluto choć raz nie zależy na odbiciu dziewczyny a po prostu odegraniu roli do której się urodził (sam się adresuje jako „Najlepszy Romeo Świata”) i obaj rywale kontynuują walkę jednocześnie cytując swoje kwestie i będąc kompletnie „in charakter”!!!!

BA! Twórcy nawet trzymali się w miarę pierwowzoru, gdyż  w pewnym momencie Popeye/Julia (pozornie) ginie i Bluto nie wypadając z roli zaczyna szlochać nad jego zwłokami!
Prawdę mówiąc jak streszczam to gag po gagu nie brzmi tak zabawnie... TO PO PROSTU TRZEBA ZOBACZYĆ!!!

03; Never Kick a Women;

Na swój sposób jestem typem feministy. Uważam, że postacie kobiece mogą sprawdzić się w kreskówkach w każdej roli co te męskie... Nawet jeśli chodzi o dostawienie w papę, bycie poniewieranymi fizycznie czy poddawanie się sadystycznym żartom! (patrz. Iza i Pani Mormońska z Ziomala... Zwłaszcza Pani Mormońska!)

W  tym oto malowniczym odcinku Olive rywalizuje z inną dziewczyną o względy Popeye i w duchu serii rozwiązują swój konflikt (mówiąc kolokwialnie)„Biting the shit out of each other”!  Miła odmiana, plus pada kilka świetnych tekstów, jednak  co naprawdę mnie rozwala to reakcje Popeye. Gdy On bije się z kimś o Olive, ta drze się, wzywa pomocy i próbuje ich rozdzielić. Ale gdy Ona o niego się bije? Klaszcze, śmieje się i kibicuje obu stroną! Ba! Gdy jego narzeczona pada na ziemię pobita, po prostu zaczyna flirtować ze zwyciężczynią!
Emm... Czy jest coś o czym nie wiem? Czy jeśli do mojej dziewczyny podbiegnie jakaś obca laska i położy ją ciosem, to znaczy, że teraz Ona jest moją nową lubą?? To tak działa???

Ale mniejsza! Odcinek z prawdziwym „girl powerem” do samego końca (Nie to co późniejszy „Cops in Tops” Fameuse studios – który zaczyna się całkiem profeministycznie – Olive zostaje policjantką, a Popeye seksista uważając, że owa praca jest zbyt niebezpieczna dla kobiety staje się jej cieniem, jednak Olive przez spryt radzi sobie z każdym wyzwaniem jednocześnie upokarzając próbującego ją nieudolnie ratować chłopaka... i wszystko pięknie, aż do końcówki, gdzie Olive zostaje zaatakowana przez jakiegoś Bluto-podobnego osiłka wobec którego jest bezradna, Popeye ją ratuje i całość na dowidzenia krzyczy „WIDZISZ GŁUPIA BABO? Zawód policjanta jest tylko dla prawdziwych facetów! Gary zmywać... A! I masz jeść szpinak, bo to POPEYE!" Ale cóż, taki duch epoki... )  

02; It’s the Naturaln thing to do;
Czasem jest tak, że znamy jakąś serię która doczekała się miliona parodii, ale jednak rozgrzebując jej korzenie natrafiamy na coś co okazuje się bardziej autoironiczniejsze niż jakiekolwiek późniejsza przeróbka (patrz. „Batman” z Adamem Westem) „It’s the Natural Thing to do” wygląda tak jakby twórcy chcieli zrobić autoironiczny odcinek by pokpić sobie z ówczesnych krytyków serii, poczym w pewnym momencie dostali kompletnej głupawki i bez chwili zastanowienia przelali ją na scenariusz.

Oto Popeye, Olive i Bluto dostają list od fanów którzy nie życzą sobie by seria była tak przepełniona przemocą (za co więc do cholery zostali fanami tego w pierwszej kolejności pojęcia nie mam) i bohaterowie dla odmiany postanawiają zachowywać się w przesadnie kulturalny i zmanieryzowany sposób spędzając CAŁY odcinek na prowadzeniu uprzejmych konwersacji przy herbatce, aż w pewnym momencie widząc absurd tego co robią... Szczerze? Nawet nie jestem wstanie tego opisać, to jest tak obłędne i zabawne!

Jeśli jest jakaś kreskówka gdzie mam wrażenie, że autorzy ewidentnie ćpali to zapewne ta!

(Swoją drogą całość strasznie przypomina mi odcinek Simpsonów gdzie „Itchy i Scratchy” potraktowani przez cenzorów zmieniają się w niesmacznie ugrzecznione postacie – ten odcinek to praktycznie to samo tylko 10 razy zabawniejszy)

01; “Beware of Barnacle Bill”

Popeye dowiaduje się, że Olive ma nowego faceta i w dodatku planuje z nim ślub. Marynarz oświadcza, że jak tylko się u niej zjawi to go pobije do nieprzytomności i gdy ten przybywa (po krótkiej wymianie zdań) tak czyni, a następnie odchodzi demolując mieszkanie... Koniec.

Nie, nie żartuję! To cały odcinek i jest w swojej prostocie genialny! Czasowanie gagów jest jednym z najlepszych jakie widziałem, mimika postaci także. W dodatku wszystko ma formę operetki i żarty są ułożone do piosenki. Sam Popeye jest w duchu swojego komiksowego pierwowzoru bardzie niż kiedykolwiek, a to co robi na samym końcu gdy Olive oznajmia mu, że teraz "go woli" jest nieziemsko satysfakcjonujące.
Jeden "Popeye" który mogę oglądać w kółko niczym teledysk i mi się nie nudzi. Odcinek o najprostszym schemacie, ale w mistrzowskim wykonaniu!



I to wszystko Jestem czym jestem
Wasz Pan Miluś